Chłoniaki

Chłoniaki to duża grupa nowotworów o zróżnicowanym przebiegu. Dotyczą częściej mężczyzn niż u kobiet. Chłoniaki występują u osób starszych, ale również u dzieci i młodych dorosłych.

Istnieje wiele czynników, które zwiększają ryzyko zachorowania na chłoniaki. Należą do nich: związki chemiczne (m.in. pestycydy, herbicydy, rozpuszczalniki organiczne, pył drzewny), narażenie zawodowe (głównie przemysł gumowy, chemiczny, drzewny, a także malarze czy rolnicy), wirusy (EBV - wirus Epsteina-Barr, HTLV-1, HHV-8 - wirus opryszczki, HCV - wirus zapalenia wątroby typu C), zakażenie Helicobacter pylori, choroba trzewna, choroba Leśniowskiego-Cohna, chemioterapia lub radioterapia w przeszłości, niedobory odporności (choroby wrodzone lub osłabienie odporności po przeszczepach, u chorych na AIDS czy choroby autoimmunologiczne, np. toczeń trzewny uogólniony), mutacje genetyczne.

Chłoniaki mogą rozwijać się w węzłach chłonnych, ale również w żołądku, jelicie cienkim, skórze, jamie ustnej, gardle, śliniankach, tarczycy oraz w innych narządach.

Podział chłoniaków

Chłoniaki można podzielić na te o przebiegu powolnym (np. przewlekła białaczka limfatyczna z komórek B, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza), agresywnym (np. rozlany chłoniak wielkokomórkowy linii B) i bardzo agresywnym (np. chłoniak limfoblastyczny).

Chorzy na chłoniaka o powolnym przebiegu żyją zazwyczaj wiele lat. Istnieje jednak ryzyko, że choroba przekształci się w bardziej agresywną postać, co pogorszy rokowanie. Chłoniaki o agresywnym przebiegu z kolei rosną bardzo szybko, często w niedogodnym umiejscowieniu, np. ośrodkowym układzie nerwowym i śródpiersiu. Mogą również wykazywać wtórną oporność na leczenie.

Chłoniaki o bardzo agresywnym przebiegu występują najczęściej u dzieci i młodych dorosłych. Jeżeli chory nie reaguje na leczenie najczęściej dochodzi do zgonu w ciągu kilku tygodni. Do chłoniaków nieziarniczych zaliczany jest również szpiczak plazmocytowi.

Objawy chłoniaków

Objawy kliniczne chłoniaków to: brak apetytu, spadek masy ciała, gorączka, wzmożona potliwość w nocy, osłabienie, męczliwość, powiększenie śledziony, węzłów chłonnych, silne bóle brzucha, obrzęk głowy i szyi, objawy neurologiczne.

Diagnostyka chłoniaków

Do diagnostyki chłoniaków wykorzystuje się badania obrazowe (m.in. USG i tomografia komputerowa). Ostateczne rozpoznanie stawiane jest na podstawie badania histopatologicznego węzła chłonnego pobranego podczas biopsji. Ponadto wykonuje się badania molekularne i cytogenetyczne, a także badanie płynu mózgowo - rdzeniowego oraz PET.

Leczenie chłoniaków

Podstawową metodą leczenia chłoniaków jest chemioterapia. Ponadto stosuje się radioterapię, leczenie chirurgiczne, przeszczepianie komórek macierzystych, immunochemioterapię, glikokortykosteroidy. Chemioterapeutyki wykorzystywane w terapii chłoniaków nieziarniczych to m.in. chlorambucyl, cyklofosfamid, metotreksat, doksorubicyna, winkrystyna, arabinozy cytozyny, fludarabina. Na wczesnym etapie rozwoju chłoniaka żołądka MALT, czasem wystarczy wyleczyć zakażenie Helicobacter pylori, aby doszło do cofnięcia się nowotworu.

Anna Adamska

Literatura:
1) R. Kordek: "Onkologia".

Serwis nowotworowe.pl ma charakter edukacyjno-informacyjny, jego lektura nie zastępuje porady lekarskiej.
Copyright © nowotworowe.pl Kopiowanie artykułów lub ich fragmentów bez pisemnej zgody jest zabronione.