Leczenie immunologicznej plamicy małopłytkowej immunoglobulinami anty-D

W ostatnich latach zwolenników zyskuje metoda leczenia przewlekłej immunologicznej plamicy małopłytkowej preparatami immunoglobuliny anty-D. Mechanizm działania polega na hamowaniu niszczenia płytek w układzie siateczkowo-śródbłonkowym przez opłaszczone przeciwciałami krwinki czerwone.

Brana jest również pod uwagę możliwość działania immunomodulującego. W przypadku utrzymywania się małopłytkowości objawowej, tj. skazy krwotocznej pomimo usunięcia śledzony (splenektomia) lub gdy istnieją przeciwwskazania do kotrykoterapii stosuje się leki immunosupresyjne (cyklofosfamid, azatiopryna, cyklosporyna i inne). Ten sposób leczenia wykorzystywany jest rzadko, ze względu na znaczną toksyczność tych preparatów.

Mechanizm działania immunoglobulin anty-D

Mechanizm działania leków immunosupresyjnych polega na hamowaniu wytwarzania przeciwciał skierowanych przeciwko płytkom krwi. Po upływie 12 miesięcy trwania przewlekłej samoistnej małopłytkowości rozważane są wskazania do splenektomii. W praktyce wskazania do zabiegu usunięcia śledziony ustalane są indywidualnie. Przed zabiegiem stosuje się dożylne preparaty immunoglobuliny anty-D. U dzieci zalecane jest w okresie poprzedzającym zabieg podanie dożylnie koncentratu płytek krwi.

Usunięcie śledziony powoduje zaburzenia odporności tak humoralnej (z wytwarzaniem przeciwciał), jak i komórkowej (zależnej od leukocytów). Uogólnione zakażenia charakteryzują się ciężkim przebiegiem i wysoką śmiertelnością. Przed zaplanowanym zabiegiem koniecznie należy uzupełnić szczepienia według kalendarza szczepień oraz dodatkowo szczepienia przeciwko pneumokokom, meningokokom, Haemophilus influenzae typ b, przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby. Poleca się wykonanie zabiegu metodą laparoskopową.

Leczenie wspomagające przy stosowaniu immunoglobulin anty-D

Około 30% chorych wymaga dalszego leczenia małymi dawkami GKS, z powodu utrzymującej się lub nawracającej małopłytkowości. Leczenie wspomagające jest konieczne dla opanowania objawów małopłytkowości. W przypadkach krwawienia z błon śluzowych nosa i jamy ustnej oraz przy zabiegach stomatologicznych jak usunięcie zęba zastosowanie mają leki antyfibrynolityczne (leki zmniejszające krwawienie), jak kwas epsilon aminokapronowy czy kwas traneksamowy.

Aby opanować miejscowe krwawienie stosuje się spongostan (gąbka fibrynowa) oraz kleje tkankowe (Tissucol, Beriplast). Preparaty te ułatwiają tworzenie się skrzepu. W razie konieczności wykonania ekstrakcji zęba u chorego ze skazą krwotoczną również stosuje się kleje tkankowe o miejscowym działaniu hemostatycznym.

W zagrażających życiu krwawieniach polecane jest kojarzenie kilku metod leczenia, np. podawanie dużych dawek kortykosteroidów, preparatów immunoglobuliny G oraz koncentratów płytkowych. Przeciw gorączce i przeciw bólowi u pacjentów chorujących na ITP należy podawać paracetamol lub ibuprofen. Kwas acetylosalicylowy (popularna aspiryna) jest przeciwwskazany, ponieważ wykazuje działanie antyagregacyjne w stosunku do płytek krwi, wydłuża czas krwawienia, co dodatkowo upośledza hemostazę.

Milena Szewruk

Literatura:
1) A. Szczeklik: "Choroby Wewnętrzne", Tom II.
2) W. Kawalec, K. Kubicka: "Pediatria".

Serwis nowotworowe.pl ma charakter edukacyjno-informacyjny, jego lektura nie zastępuje porady lekarskiej.
Copyright © nowotworowe.pl Kopiowanie artykułów lub ich fragmentów bez pisemnej zgody jest zabronione.