Niedobór odporności

Niedobory odporności to stany chorobowe związane z niewydolnością układu immunologicznego.

Dzieli się je na dwie grupy w zależności od przyczyny powstania. Jedną grupę stanowią pierwotne (wrodzone) niedobory odporności, które wynikają z genetycznego defektu układu immunologicznego. Drugą grupę tworzą wtórne niedobory, spowodowane działaniem czynników zewnętrznych lub chorobą. Odporność zależna od produkcji przeciwciał nazywa się odpornością humoralną, zaś ta w której produkowane są białe krwinki jest znana jako odporność komórkowa.

Przyczyny wtórnych niedoborów odporności

Do głównych przyczyn wtórnych niedoborów odporności należą: leczenie immunosupresyjne (chemioterapia i radioterapia nowotworów, leczenie chorób autoimmunologicznych, leczenie odrzucenia przeszczepu), zakażenia (HIV, odra, wirusem opryszczki, bakteryjne w tym prątkami, wirusowe, np. zimnica), nowotwory (przewlekła białaczka limfatyczna, ziarnica złośliwa, gammapatie monoklonalne, nowotwory narządów litych), zaburzenia metaboliczne (w przebiegu cukrzycy, niewydolności nerek, niewydolności wątroby, niedożywienia), choroby z autoimmunizacji (toczeń rumieniowaty układowy, reumatoidalne zapalenie stawów), oparzenia i inne (ciąża, stres, brak śledziony lub upośledzenie jej funkcji, marskość wątroby, starzenie się).

Objawy niedoboru odporności

Zmniejszona odporność objawia się klinicznie pod postacią częstych, przewlekłych i nawracających zakażeń lub rzadziej autoimmunizacji. Zakażenia w przebiegu niedoborów odporności mają ciężki i długotrwały przebieg, są oporne na antybiotyki, a czynnikami etiologicznymi bywają drobnoustroje, które w warunkach prawidłowej odporności rzadko wywołują zakażenia. Często przebieg zakażenia wywołanego przez te drobnoustroje jest nietypowy, a rozpoznanie dodatkowo utrudniają fałszywie ujemne wyniki badań serologicznych.

U chorych z niedoborami odporności obserwuje się:

1. Nawracające zakażenia zatok przynosowych i płuc wywołane przez bakterie ropotwórcze, takie jak Haemophilus influenzae, Streptococcus pneumoniae, Staphylococcus ureus.

2. Wielokrotne zakażenia tymi samymi wirusami, np. wirusem odry lub wirusem ospy wietrznej i półpaśca pomimo prawidłowej odpowiedzi na zakażenia wirusowe, które przebiegają tak jak u osób zdrowych.

3. Częste biegunki, wywołane u dorosłym nosicielstwem Giardia lamblia.

4. Przewlekłe zapalenia ucha środkowego, rzadko przebiegające u zdrowych osób.

5. Nawracające zakażenia skóry przebiegające z wytwarzaniem ropni i inne.

Milena Szewruk

Literatura:
1) A. Szczeklik: "Choroby Wewnętrzne", Tom II.

Serwis nowotworowe.pl ma charakter edukacyjno-informacyjny, jego lektura nie zastępuje porady lekarskiej.
Copyright © nowotworowe.pl Kopiowanie artykułów lub ich fragmentów bez pisemnej zgody jest zabronione.