Rak jelita grubego

Rak jelita grubego należy do czołówki nowotworów pod względem zachorowalności i przyczyny zgonów. Rak jelita grubego umiejscawia się najczęściej w odbytnicy. Czasem może występować w postaci mnogiej.

Jest wiele czynników, które zwiększają ryzyko rozwoju raka jelita grubego. Należą do nich m.in. dieta bogatotłuszczowa i wysokokaloryczna, a uboga w błonnik i świeże warzywa czy owoce, potrawy smażone, wędzone, palenie tytoniu, choroba Leśniowskiego - Cohna, wrzodziejące zapalenie jelita grubego oraz polipowatość rodzinna. Najczęściej rak jelita grubego jest rakiem gruczołowym.

Objawy raka jelita grubego

Objawy raka jelita grubego zależą od odcinka jelita, w którym rozwija się nowotwór. Najczęściej jednak pojawiają się bóle i wzdęcia związane z utrudnionym przechodzeniem mas kałowych i gromadzeniem się gazów w jelitach. Dochodzi również do krwawienia, co objawia się krwią w stolcu, niedokrwistością oraz osłabieniem. U niektórych pacjentów pojawia się również gorączka. Może dochodzić do zmiany rytmu wypróżnień, bolesnego parcia na stolec, a także mogą pojawić się nudności i wymioty. Zdarza się, że podczas badania lekarz wyczuwa guz przez powłoki brzuszne.

Diagnostyka raka jelita grubego

Diagnostyka raka jelita grubego obejmuje badanie palcem przez odbytnicę, testy na krew utajoną w stolcu, badania endoskopowe (rektoskopia, sigmoidoskopia, kolonoskopia), badanie radiologiczne z kontrastem, badanie USG, tomografię komputerową, rezonans magnetyczny i biopsję. Wczesna diagnostyka raka ma znaczenie rokownicze.

Leczenie raka jelita grubego

Podstawową metodą leczenia raka jelita grubego jest operacyjne usunięcie guza wraz z marginesem zdrowej tkanki i węzłami chłonnymi. Ciągłość przewodu pokarmowego odtwarzana jest za pomocą specjalnych technik operacyjnych. W leczeniu raka stosuje się także radioterapię, chemioterapię (najczęściej 5-fluorouracyl i folinian wapnia) oraz radiochemioterapię.

Stosuje się również różne metody leczenia paliatywnego, mającego na celu zmniejszyć cierpienie i wydłużyć życie nieuleczalnie chorego pacjenta.

Po leczeniu należy co pewien czas oznaczać stężenie CEA (antygen karcinoembrionalny) w surowicy. Wzrost poziomu CEA najczęściej zwiastuje wznowę raka (marker nowotworowy).

Anna Adamska

Literatura:
1) R. Kordek: "Onkologia".

Serwis nowotworowe.pl ma charakter edukacyjno-informacyjny, jego lektura nie zastępuje porady lekarskiej.
Copyright © nowotworowe.pl Kopiowanie artykułów lub ich fragmentów bez pisemnej zgody jest zabronione.